Luminosity From Extreme

در آن سرزمين ...

به او قول داده ام وبلاگ خوانی و خبر خوانی و نوشتن تعطیل تا بعد امتحان . به او گفتم بعدش می خواهم یک قصه-اکی بنویسم... ولی ... مگر می شود ؟ حجم اخبار عجیب غریب لحظه به لحظه بیشتر می شود. میگویم فقط وبلاگ خودم را چک می کنم. بازش می کنم ٬ انار چیزی نوشته. بازداشت فعالان حقوق زنان. سرم سوت می کشد. آخر به چه جرمی ؟ نوشته اخیر فرناز سیفی را در زنستان خوانده بودم. نوشته بود رسانه ها در مورد کمپین ( یک میلیون امضا) با حساسیت چیزی می نویسند٬ گاهی هم نمی نویسند. واژه ها و مطالب دائم سانسور می شود. نوشته بود که موضوع زنان حساس است ! همان موقع هم منطق پشت قضیه را نفهمیدم. سانسور «قوانین تبعیض امیز علیه زنان و صحبت در مورد حقوق زنان» را نمی فهمم. دستگیری این سه نفر هم منطقی دارد دقیقن مثل منطق پشت دردسر ساز بودن حرفهای حساب نیمی از جماعت ایران٬ که فقط قصدشان ترسیم و تفحیم  حقوقشان است و بس.

سعی می کنم درس بخوانم٬ فکرم متمرکز نمی شود. بعضی قضایا بیش از حد خنده دار به نظر می رسد. انقدر که فکرش را هم نمی کنیم و اتفاق می افتد. در سرزمین ما همه چیز ممکن است. این بزرگترین واقعیت تلخ ایران است. صبح فقط می خواهم اخبار را زود چک کنم. باز گیر می کنم. تیترهای روزآنلاین یکی پس از دیگری شوک وارد می کند. نوشته امید معماریان را می خوانم در مورد خبر نوشته و صحبتهای پدر فرناز ؛باز یاد عصبانیت دیشب می افتم و داغ می کنم. عصبانیت و نگرانی ام دست خودم نیست. نگران کدام قسمتش نباشیم ؟‌ احتمال جنگ یا فروپاشی اقتصادی ؟ بی عدالتی و بی منطقی ؟ طرح های بی مزه مجلس ٬بازداشت کسانی که حرفشان حرف حساب است مثل جانیان ٬ بی سر و صدا ٬ بدون ذکر علت ؟ یا این خبر جدید در مورد سانتریفوژهای نطنز ؟ یا تحریم شدن و نشدن و .... نگران کدامش نباشیم ؟ از فکر قصه-اک نوشتنم کاملن منصرف می شوم. با این اوضاع خجالت می کشم راجع به چیز دیگری بنویسم. افکارم مرتب نمی شوند. سرم داغ کرده است.سرزمینم بیمار است. بد بیمار است.  از هر طرف نگاه می کنم بد جوری به هم ریخته. نمی دانم چکار می شود کرد. نمی دانم غیر از نشستن و داغ کردن و شوکه شدن چه کار دیگری می شود از اینجا انجام داد ولی می دانم که روزی آن سرزمین را با همه آدمهایش دوست داشتم. امروز نیز همه آدمهای بی گناهش را با همان سرزمین هنوز دوست دارم . باید راهی باشد ...

+ FarNice ; ۱٠:٤٠ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٥/۱۱/۸
comment نظرات ()