Luminosity From Extreme

روزهایی که خوانده میشوند اما نوشته نمیشوند...

اینرسی ِ زیادی دارد این نوشتن. اینرسی موقعی که روی ِروی ِزندگی شناوری. هر چقدر هم پا میزنی پایین رفتنی در کار نیست که چگالی زندگی مانعت میشود. اینجور مواقع است که من میمانم و روزمره هایی که روزمره نبودند . روزمرگیهایم قبلن  بوی قهوه‌ی وسط درس خواندن میدادند و گفتگوهای بینشان که کِش می آمدند برای تمام نشدن وقفه-یی که قهوه های دستگاه اتوماتِ دانشگاه در زندگی می انداختند. بعدتر هایش که روزها خالی شدند از هر گونه وقفه و هر نوع بوی کهنه‌ و تازه‌ی مطبوع, آنقدر شناور شدم در سطح زندگی که همه‌ی روزها عین هم بودند و عین ِ من نبودند. بعد از همه‌ی این سطحی نشینی‌های اجباری است که نوشتن سخت است. خیلی سخت. دلم برای دست خطم تنگ شده است .

+ FarNice ; ٤:۳۳ ‎ب.ظ ; ۱۳۸٧/۸/٢۱
comment نظرات ()